Ella hjá Virgari farin – verður saknað í samkomu og býi

Mánakvøldið 18. august komu boðini, at Ella Jacobsen, bú­sitandi í Hirtshals, er farin heim til Harran.
Ella var gift við Virgar Jacob­sen, ættaður úr Vatns­oyrum. Ella hevur verið ógvu­liga sjúk seinastu tíðina, og er eisini farin gjøgnum nógva pínu; men kortini hev­ur hon roynt at hildið mótinum uppi hjá bæði sær og familjuni. Seinastu tíðina, tá hon hevur ligið á Hjørring sjúkrahúsi, hevur hon vitað hvat klokkan hevur sligið, og nú, hon var vorðin ógvuliga troytt, ynskti hon bert at sleppa heim til tann Harra, sum hon trúði á sum ung genta. Ella var vorðin sjúk av krabbameini í hálvt annað ár.

Barnatrúgv
Ella kom til trúgv sum heilt litil smágenta. Hon hevur sjálv greitt frá, at tað var meðan Olhard Hansen úr Fuglafirði hevði barnamøtir í Mizpa á Eiði. Tá hoyrdi hon evangeliið um frelsuna í Jesusi so greitt, at hennara barnatrúgv greip orðið um deyða Jesusar á krossinum. Henda vitnisburð gav Ella víðari til síni børn og ommu­børn.

Í Klaksvík
Ella hevði kunna feira sín 65 ára dag í mei næsta ár, men so skuldi ikki verða, nú hon bert 64 ára gomul  fór frá manni og familju. Hon vaks upp á Eiði, sum, tá hon var barn og tannáringur, var ein avsíðisliggjandi bygd í Føroyum. Í 1965 flytur Ella til Klaksvíkar, bert 15 ára gomul, sum fyri hana má hava verið sum at koma av landinum til stórbýin. Hon var eitt skiftið arbeiðsgenta hjá Ásvør og Poul Færø, men arbeiddi eisini eitt tíðarskeið í Kósabúðini. Ella, sum var von at ganga á  møti í Mizpa á Eiði, gekk eisini á møti tá hon búði í Klaksvík. Hon kom regluliga í Betesda, har hon eisini gjørdist fastur lim­ur í Betesdakórinum - Ella plagdi at siga, at hetta var ein sera góð tíð fyri hana!

Møtti manninum
Um hetta mundið var ein ung­ur drongur komin til Klaks­víkar, sum eisini var úr eini avsíðisliggjandi plássi í Føroyum. Talan er um Vatns­oyradrongin Virg­ar Jacobsen, sum eisini í 1965, 17 ára gamal, flytur til Klaksvíkar. Virgar fór í málaralæru hjá málarameistaranum Óla Stein­berg.
Virgar kom eisini í Bete­sda, og sang eisini í Betesda­kórinum, og tað var í Betesda­umhvørvinum, at tey møttust og gjørdust trúlovað, og longu í 1968 gingu tey saman í hjúnaband, ávíkavist 18 og 20 ára gomul. Tey fingu so­statt 46 ár í hjúnabandi. Tey fingu børnini: Bernard, Albin, Jógvan, Signar, Jón og Evi. Ella og Virgar eiga 20 barnabørn. Tvey av børn­un­um hjá Ellu og Virgari búgva í Hirtshals, meðan hini fýra búgva ávíkavist á Eiði, Gøtu og í Havn. Tey búðu 6 ár í Klaksvík, tá tey í 1972 fluttu til heimbygdina hjá Ellu. Ella og Virgar bygdu sær hús á Eiði, har tey komu at bú­leikast og fostra síni børn. Teirra andaliga heim var í samkomuni í Mizpa.

Flyta til Hirtshals
Tá børnini vóru komin upp í aldri, fóru tey at hugsa um at flyta til Danmarkar og royna eina nýggja tilveru har. Tey fluttu endaliga í 1994. Tey valdu at búgva í Hirtshals, har Ella m.a. kom at royna seg sum sjómanskona, tá Virgar var tvey ár til skips við einum av nótabátunum í Hirtshals. Virgar arbeiddi annars sum málari í Hirtshals, og arbeiddi eisini eitt tíðarskeið hjá stóra reiðaríðnum Color Lines.

Malta
Í árinum 2000 fingu Ella og Virgar eina nýggja lívsav­bjóð­ing. Tá fluttu tey inn á Malta, har tey komu at virka sum fyristøðufólk í 3 ár. Ella gjørdist ein trú­fastur stuðul, væl stuðla av manninum, í krevjandi samkomuarbeiðinum á Malta líka inntil fyri nøkrum fáum vikum síðani, tá hon ikki orkaði meira.  Ella og Virgar hava búð í Hirtshals í 20 ár, har tey gjørdust ein føst mynd bæði í samkomuni á Malta og eisini í býnum - Ella verður saknað av mongum í Hirtshals í dag!

Aftur til Eiðis
Seinastu tíðina hava Ella og Virgar tosað nógv um at flyta aftur til Eiðis, nú flestu av teirra børnum búgva í Før­oyum. Ella var farin at gleða seg til at flyta heim, og hon plagdi at nevna í hes­um sambandi, at tá fóru tey at kunna koma til sa­mfelags­møtini og til kvinnustevnu og mansstevnu í Zarepta - men heimflytingin bleiv ikki á tann hátt sum Ella hevði hugsað sær!

Andakt á Malta
Tað var eingin ivi hjá Virg­ari og familjuni, at kon­an og mamman skuldi jarð­ast í barndómsbygdini. Fríggja­dagin var ein andakt hildin á Malta, har kistan við Ellu varð kórsett kl.14.00. Fleiri enn 100 fólk høvdu leita sær inn á Malta fyri at minn­ast Ellu. Meðan fólki settist í salinum, fyltu Sela-systrar­nar salin við sínum vakra sangi.
Hans Djurhuus legði fyri við stuttum innleggi, har hann læs Jóhannes kapitul 11, ørindini 21-27. Síðani sungu tær tríggjar systrarnar sang­in, “Er Jesus nær....” Tað var eitt serligt ynski frá familjuni, at júst hesin sangurin skuldi syngjast.
Høvuðstalari var Gulak Madsen. Hann gekk út frá tekstinum í 2. Korintbrævi kapitiul 5, ørindini 1-8. Gu­lak talaði um tað, sum tekst­urin eisini lærir, at “tá kistan verður senkað niður í grøvina, so er tað ikki konan, mamman ella omman, sum liggur har, men einans tjaldið, sum sál og andi hennara búði í. Sálin og andin hjá Ellu eru flutt heim til Harran,” segði Gulak.
Edmund Joensen, sum hevur búð mong ár í Hirts­hals, endaði andaktina við einum stuttum orði. Hann tók m .a. soleiðis til: “Ella segði mangan: “Minnist til, at tað eru mong onnur, sum kenna Harran og sum ikki ganga í okkara samkomu!”  Við hes­um vildi Ella undirstrika, at tað eru ikki einans okkum á Malta, tað snýr seg um, men nógv onnur eisini!

Uttan fyri Malta
Tá kistan fór við líkvogninum, sum koyrdi næstan við ong­ari ferð niðan gjøgnum Vinkel­vej, stóðu øll uttanfyri Malta og eygleiddi líkvognin inntil hann kom til hornið Vinkelvej/Vestergade. Hetta var ein talandi og kensluborin løta, tí hóast tað var skýggjað og ikki sørt av vindi, so sendi sólin nakrar ljósar og heitar strálir, júst hesa løtuna, niður yvir Vinkelvej 2, meðan henda stóra mannfjøld stóð í djúpari tøgn og mintist Ellu. Tá kistan sneiddi til vinstru á horninum á Vestergade, segði onkur spækuliga, at “nú fór Ella um sýnuna” - Ella er farin um sýnuna! Vit síggja hana ikki aftur her, men so satt vit trúgva, at Jesus doyði og reis uppaftur, so skula vit síggja hana aftur á upp­reisnardegnum!

Við Norrønu
Kistan kom heim við Norrønu mánamorgunin 25. august kl.06.00, og fór beinleiðis í Mizpa á Eiði, har jarðarferðin varð hildin týsdagin kl.14.00. Virgar og familjan vóru øll við Norrønu, sum fór úr Hirtshals leygardagin kl.16.30. Tað var grípandi, og sam­stundis ein vøkur sjón at eygleiða umborð á Norrønu, at Virgar hevði øll síni  børn og fleiri av abbabørnunum rundan um seg, nú hann fór heim at fylgja konuni til gravar – ein sigursgleði mitt í sorgini! (Undirritaði var við Norrønu.)

Jarðarferðin
Jarðarferðin var kl.14.00 úr Mizpa á Eiði týsdagin 26. august. Longu væl áðren kl.13.30 var salurin og kjall­arin fullsett. Eisini stóðu fólk uttanfyri, og fólk sótu eisini í stórum bussi, sum var parkeraður beint uttan fyri Mizpa.
Av tí, at bæði Ella og Virgar sungu við í Betesdakórinum miðskeiðis í sekstiárunum, so var ynski frammi, at Betesda­kórið luttók á jarðarferðini. 15 fólk úr kórinum, við Árna Jacobsen á odda, mynd­aðu Betesdakórið undir jarðar­ferðini, sum setti sín dám á løtuna, við trimum sang­fram­førslum.
Synirnir Jógvan og Alb­in luttóku báðir. Jógvan inn­leiddi, meðan Albin end­aði løtuna. Poul Færø hevði høv­uðstaluna, sum hann eisini var væl ílatin til, tí hann kendi foreldur henn­ara væl, og kendi eisini Ellu bæði sum smágentu og sum unga gentu, tá hon kom til Klaksvíkar at tæna í heim­inum hjá Ásvør og Poul. Poul segði millum annað, “at Ella var til stóra signing í heimi okkara!”

20 rósur
Betesdakórið sang meðan kistan varð borin út, og með­an sólin og himmalhválvi vísti seg frá síni vakrastu síðu, gekk fólkið yvir í kirkju­garðin, har Jóhan Larsen, barndómsvinur við Ellu, hevði eina seinastu heilsan. Tá kistan var sett niður í grøv­ina, sóust 20 hvítar rósur hvør eftir aðra falla nið­ur yvir kistuna, sum tann seinasti kossurin frá teimum 20 ommu­børnunum hjá Ellu, sum nú eiga eina ommu heima hjá Jesusi.   
Við hesum orðum verður ynsktur friður yvir minni eftir Ellu Jacobsen!
---
Poul Jóhan Djurhuus
[email protected]