Eg havi valt at stilla upp fyri Sambandsflokkin til løgtingsvalið 26. mars.
Síðani tað kom alment fram, at eg stilli upp, havi eg fleiri ferð fingið spurningin ”er tú fyri fríari fosturtøku?”.
Má viðganga, at eg blívi eitt sindur stoytt og tykkin, tí heitið ”frí fosturtøka” kennist misvísandi.
At kvinnan hevur sjálvavgerðarrætt til fosturtøku innan fyri ávíst lógarásett tíðarmark og uttan serliga grundgeving, er í mínum hugaheimi ikki frí fosturtøka. Fosturtøka er altíð avmarkað við læknaligum og lógarreguleraðum mannagongdum.
Kvinna, sum ynskir fosturtøku, er ofta í eini truplari og stundum vanlukkuligari støðu, heldur enn at hava eitt frítt val. Tað kann t.d. vera vegna heilsu- og ella familjustøðu, hon kann hava fíggjarligar trupulleikar, vera fyri sosialum trýsti ella okkurt annað.
Fosturtøka er avgjørt ikki nøkur løtt avgerð, hon er samantvinnað av stórum kenslum, óendaligum iva og partvísari skomm.
Meini tí, at heitið ”frí fosturtøka” ikki eksisterar – avgerðin er altíð knýtt at persónligum, samfelagsligum og lógarásettum avmarkingum.
VEL SAMBANDSFLOKKIN
X við Ingvør Skaalum 24. og 26. mars
