Løgreglan ávarar um eina nýggja og sera álvarsama roynd at svika, sum serliga tykist vera vend móti eldri fólki.

Persónurin, sum ringir, tosar danskt og gevur seg út fyri at vera løgreglumaður. Hann sigur seg hava innlit í kontur og peningaflytingar hjá viðkomandi. Fleiri av kontuupplýsingunum, sum hann nevnir, eru eftir øllum at døma rættar, og tí kann frágreiðingin ljóða álítandi.

Svindlarin kann millum annað siga, at onkur er í ferð við at stovna eitt lán í navninum hjá tí, sum verður uppringdur. Samstundis heitir hann á viðkomandi um ikki at sperra kontuna.

Síðani roynir hann at fáa fólk at flyta pengar fyri at forða fyri, at kontoin verður misnýtt, ella at lán verður tikið í teirra navni. Talan kann vera um upphæddir á fleiri tíggjutúsund krónur.

Tey fólkini, sum løgreglan higartil hevur tosað við, hava tíbetur ikki latið seg lumpað. Men vandi er fyri, at svindlarin heldur fram at ringja til onnur.

Løgreglan hevur varhugan av, at svindlararnir kunnu arbeiða seg skipað ígjøgnum eitt navnayvirlit. Tvær kvinnur, sum eru ringdar upp, hava nøvn, ið byrja við sama bókstavi.

Líknandi svik er kent úr Danmark. Har hava fólk í summum førum mist sera stórar upphæddir – eisini arv og milliónaupphæddir.

Løgreglan leggur dent á, at fólk ongantíð skulu flyta pengar eftir boðum frá einum ókendum persóni í telefonini. Er minsti ivi, eigur samrøðan at verða slitin, og ringjast skal beinleiðis til løgregluna ella peningastovnin umvegis almenna telefonnummarið.